donderdag 29 maart 2012

stille dag

Het is een stille ochtend, zo zonder Gucci. Meteen bij het opstaan werd ik ermee geconfronteerd dat hij er echt niet meer is.
Jeroen gaat er meestal ietsje eerder uit dan ik en dat was altijd het moment waarop Gucci kans zag om onze slaapkamer(wij slapen beneden) binnen te sluipen en mij met z'n natte neus en gesnuif duidelijk te maken dat het voor mij ook de hoogste tijd was om eruit te gaan. Het ontbijt was elke ochtend een ritueel van ons drietjes. Jeroen liep een rondje met 'm door het bos, ondertussen ging ik thee zetten en de bak voor Gucci vullen.
Tijdens het eten lag hij meestal naast Jeroen op het kleed....Hij wilde het liefst dichtbij je zijn; in huis, in de tuin, in het bos, waar dan ook.
En dat zullen we de komende tijd gewoon erg gaan missen....

Wat ons enorm goed deed waren de lieve berichtjes van mensen die we niet eens persoonlijk kennen,

Bedankt.









Geen opmerkingen: