dinsdag 5 november 2013

Geef het op en weet dat ik God ben....Psalm 46 vers11








Vorige week brak de zon elke dag een beetje meer door en uiteindelijk kwam er rust.
Alle gebeden hebben ons zó goed gedaan...
En steeds was daar weer het Woord van God wat zóveel kracht gaf en richting....




Ik las vaak psalm 46 vers 11: geef het op en weet dat ik God ben.
En ik kreeg van een vriendin een aantal teksten, met dezelfde strekking, die mij steeds weer hielpen om niet zelf de strijd aan te gaan met mensen maar erop te vertrouwen dat God voor de uitkomst zou zorgen.
En ik moet eerlijk bekennen dat er steeds weer momenten waren waarop ik op het randje wankelde en me omgeven voelde door een grote duisternis en dan bijna besloot om toch zelf iets te gaan doen...maar wanneer ik dan m'n Bijbel pakte en de teksten las uit 2 Kronieken 20 vers 15b, vers 17 en vers 20b
Dan kwam er weer rust......
15b
Zo zegt de HEERE tegen u: Weest u niet bevreesd en wees niet ontsteld vanwege deze grote troepenmacht, want niet aan u is de strijd, maar aan God.
17
Het is niet aan u in deze oorlog te strijden. Stel uzelf op, blijf staan en zie het heil van de HEERE dat met u is, Juda en Jeruzalem. Wees niet bevreesd en wees niet ontsteld. 
20b
Vertrouw op de HEERE, uw God, dan zult u standhouden. Vertrouw op Zijn profeten, dan zult u voorspoedig zijn.


                                   

                                                     

Alles werd weer steeds lichter en het was ook zo vreemd dat toen de storm het heftigst was, dat ook echt zo was als je naar buiten keek....
Vorige week maandag gingen er heel wat bomen om bij ons in het bos.
                                                           
   

En toen kwam het erop aan....wilde ik mensen gaan vergeven? Of dacht ik enig recht te hebben om anderen iets te blijven verwijten?
Dat was opnieuw een hele worsteling, vooral omdat ik nog zóveel pijn voelde....



Toen bracht Jezus mij terug naar het moment op 1 december 2002 toen Hij tegen mij zei:Kom maar bij Mij
al je zonden zijn je vergeven...
en mij vulde met Zijn liefde die ik totaal niet verdiende.
Tja, dat kwam wel weer binnen want Jezus houdt net zóveel van iedereen die mij bezeerde als van mij.....er zijn geen lievelingetjes van Hem.
Dan blijk je dus in je eigen gevangenis te zitten......  


Er bleef maar één obsie over:VERGEVEN! En dat heb ik gedaan.
 
Natuurlijk vergeet ik niet 1 2 3 wat er gebeurd is maar dat zal God uiteindelijk wel gaan genezen ! 
Ondertussen  zijn er nieuwe deuren geopend op weg naar een Gezinshuis!! 

9 opmerkingen:

Johannes H. van Nieuw Amerongen zei

Bijzonder, Dieneke.
Soms moeten we door een dal om eindelijk in te gaan zien dat wijzelf de strijd niet kunnen voeren, maar de strijd aan Hem over mogen laten. 'Staak de strijd, geef het over, aan Mij.'
We kunnen en hoeven sommige dingen niet zomaar 1,2,3 te vergeten meen ik. God weet ervan!
zegen, -hans
ps.; dezelfde tekst die ik vanmorgen blogde.. bevrijdend.

Jedidja zei

Heel mooi om te lezen. Leerzaam en herkenbaar. Dank je wel voor je openheid.

momenten met God zei

als we vergeven zetten we die persoon vrij , maar ook wij worden vrij...na een tijd laat de heer ons zien waarom hij dat heeft gebruikt ten goede voor ons leven...ik ken dit zooo....mooi dieneke..veel liefs van ons..

It's me zei

Zo fijn voor je...God is groots !!...liefs van mij...x !

Marcel en Suzanne zei

Lieve Dieneke,

Wat bijzonder dat je ons zo open deelt waar je op dit moment doorheen gaat.
Weet je lieve Dieneke...
Daarin ben je ook nu ZIJN GETUIGE!
Daar wil ik je voor DANKEN!

Dat je dwars door de pijn heen ZIJN GLANS en GLORIE laat zien aan de mensen om je heen.
Wat mooi dat je kon en wilde VERGEVEN!
Alleen door ZIJN STRIEMEN kan dit nu...
is DE WEG open,
is DE WEG vrij gekomen!

Ik bid je toe;
ZIJN STERKE LIEFDEVOLLE en VERTROOSTENDE armen om jullie gezin heen geslagen.
Dat DEZE ARMEN jullie dragen,
en nooit meer los laten!

Zoals ZIJN GELIEFDE OOGAPPEL door de woestijn moest gaan om het beloofde land in bezit te nemen,
baande HIJ daar wegen.

Het WATER was geen probleem;
ze konden droogvoets er doorheen gaan.
De WOLKKOLOM begeleidde hen,
het MANNA viel uit de hemel.

Ja lieve Dieneke...
zo ook voor jullie!
HIJ gaat jullie voor,
HIJ zal jullie bevestigen in wonderen en tekenen,
Hij wil niets liever dan voor jullie zorgen.

Want door ZIJN GENADE mag jij nu ook deel uitmaken van ZIJN VOLK!
PRIJS DE NAAM VAN JEZUS!

LIEFS, Suzanne

Gerda zei

Hoi Dieneke... zo via via kom ik op jouw blog. :) Mooi om te lezen dat we niet zelf hoeven te strijden. Ik ben nog meer van de NBG die daar heeft staan: Laat af en weet dat ik God ben.
Eigenlijk: Laat los en weet dat ik God ben, het moeilijkste maar ook het mooiste wat we mogen doen en leren door vaak heel moeilijke opmstandigehden heen...
Gods zegen!

Faye Henry zei

Such a wonderful and true post..
Learning to leave it with the Lord is always the right answer.. God bless..

Never Forsaken zei

I needed to read this today.
I get so discouraged when I see Christians tearing down other Christians all the time. I feel like I can't trust anybody anymore, and then I remember that same verse...I need to trust only God...Only God knows what is in a person's heart, so only He judges.
~Blessings~ Lisa

marmarel zei

Ik heb je blogje even een paar dagen op mij in laten werken. Bijzonder om te lezen, dank je wel voor het delen! Het bracht bij mij ook herinneringen boven. Een periode van een jaar of 10 geleden. Ja, ik heb vergeven, maar toch kwamen er wrange gedachten boven. Opnieuw vergeven dan (zoals Corrie ten Boom het zo mooi verwoordt op het moment dat zij de kampbeul vergeeft).
Mooi om te lezen hoe dicht je bij God leeft!
Lieve groet, Marijke