maandag 11 april 2016

Lente in Ludiek!



een oud plaatje uit Lelystad
Wat fijn dat het weer lente is!

In ons gezinshuis is dat goed te merken. We zijn weer zoveel mogelijk buiten, zodra het weer het toelaat. De ramen staan wagenwijd open als de meiden hun kamers schoonmaken. Er wordt meer gefietst en opnieuw kwamen de skeelers uit de garage. Jeroen schroefde een bouwpakket voor een zandbak in elkaar zodat J nu lekker dichtbij met zand kan spelen.
De afgelopen 40-dagentijd had ik besloten om niet te bloggen en om niet op facebook te gaan.
Facebook heb ik geen moment gemist, maar het bloggen wel. Het was sowieso al een poos geleden dat ik iets had gepost.
Fijn om nu weer met m'n foto's aan de slag te kunnen en het een en ander te kunnen vertellen.....
De afgelopen maanden hebben Jeroen en ik ons veel bezig gehouden met mijn moeder.
In mijn vorige blog schreef ik dat ze plotseling was opgenomen in de Hartenberg, maar dat moet zijn de Klinkenberg in Ede.
Al met al heeft ze er zes weken gewoond en het ging steeds slechter met haar. Ze werd steeds depressiever en het was daardoor zwaar om haar te bezoeken. Ze dacht dat ik haar erin geluisd had door haar plotseling te laten verhuizen en dat ze de rest van haar leven in die gevangenis moest blijven.......tja, dan staat het huilen je nader dan het lachen.....
Gelukkig kon de vriend van mijn moeder regelmatig op bezoek komen om haar een dagje mee te nemen naar zijn huis om wat afleiding te zoeken.
Vijf weken geleden kregen we bericht dat er een plekje voor haar was in Bethanië in Ede.
Gelukkig, want ik weet niet of ze het veel langer had volgehouden op die andere plek. De zorg was overigens heel goed, daar lag het niet aan. Ze moest gewoon te snel vertrekken uit haar huis en alles achterlaten. Geen tijd om afscheid te nemen van buren, van haar spulletjes, van het huis waar ze nog met mijn vader had gewoond. Het was een grote schok voor haar.
Dat er een plekje was in Bethanië betekende voor ons dat er binnen een week verhuisd moest worden van Zwolle naar Ede.
Gelukkig had mijn moeder al, toen ze hoorde van haar diagnose dementie, afspraken gemaakt met een goede vriendin van haar. Zij behartigt al haar financiële zaken en heeft alles geregeld rondom de verkoop van haar huis en de verhuizing. Ze heeft ons enorm veel werk uit handen genomen.....wat een zegen, want ondanks alle hulp bleef er nog heel wat werk over.
Inmiddels woont mijn moeder alweer 5 weken in haar nieuwe appartement in Bethanië en heel langzaamaan begint ze wat op te knappen. Haar depressie is wat minder en ze kan weer een beetje genieten van allerlei dingen.
We zijn blij dat ze nu dicht bij ons woont. Met de auto ben ik er in 10 minuten op de fiets in 20 minuten.




Ze woont op de zesde verdieping en als het mooi weer is kun je prachtig ver kijken en zie je de mooiste zonsondergangen van Ede.



Op de dag van de verhuizing viel er natte sneeuw en was het grijs en schemerig weer.




Het zal nog wel een poosje duren voordat ze echt gewend is aan haar nieuwe omgeving...........
De bezoekjes aan haar zijn intensief te noemen, maar ik wil me richten op elk moment dat er niet geklaagd wordt, maar dat we samen lachen en mooie herinneringen ophalen....
Bijvoorbeeld hieronder een plaatje van mn ouders met onze kinderen in de dierentuin in Emmen.
Beetje platgedrukte foto, maar toch heel leuk....






Of kamperen in Drenthe, samen met onze kinderen.

Tja, dan besef ik dat Jeroen en ik ook heel wat jaartjes ouder zijn geworden.... 


Want in september hopen wij zélf ook opa en oma te worden van het kindje van Jasper en Sari. Een totaal nieuwe fase in ons leven. We zijn er zó blij mee!
Vorige week hoorden we dat het een jongetje gaat worden.


Daar aten we samen een beschuit met blauwe muisjes op.


Binnenkort gaan we naar Lelystad om het wiegje op te halen, want ik heb de eer het te mogen bekleden........


En tussen al die enerverende activiteiten en berichten door ben ik graag eens even helemaal alleen.
Alleen met God om Hem te danken, te eren, te vragen om broodnodige kracht, om een GROTE dosis LIEFDE voor iedereen, om wijsheid, om gewoon heel stil te zijn en te beseffen dat Hij er is en ons ziet.    
Maar in een gezinshuis is dat nog lang niet zo eenvoudig.......


Laatst hebben Jeroen en ik dit kleine plastic plantenkasje gebouwd, een fijn plekje om met het zaaigoed bezig te kunnen zijn, maar ook al snel ontdekt door andere belangstellenden......haha



 Zo leuk dat hij hier zo serieus mee bezig kan zijn....




Bedankt AH, dat er opnieuw een moestuinpotjes-actie was!




Jeroen heeft alweer heel wat in de moestuin gezet en het groeit en ontkiemt prima!






Onze wollepluizen zijn ook zo blij dat het lente is! Ze leggen braaf bijna elke dag een eitje.



En alle vaste planten van vorig jaar komen weer op......


En de rozemarijn heeft deze zachte winter goed doorstaan.





Wat fijn dat het weer lente is, hier in m'n kleine tuintje of rondom ons hutje op de Jutberg.....




















Tot de volgende keer!

7 opmerkingen:

Blogger Jedidja zei

Dank je wel voor je blog. Spannend rond je moeder zeg. Maar ondanks dat: ik heb genoten van je fotos en blog.

Jolanda zei

Leuk om weer bij te je te lezen.
Wat een zorgen om je moeder. Wel fijn dat ze nu dicht bij jullie woont. Je hebt gelijk dat je daar tijd en energie voor wilt geven, nu heb je elkaar nog!
Onze zoon is ook begonnen met de moestuintjes van AH, staat in het kasje... ben benieuwd.

Anoniem zei

Leuk dat je weer aan het bloggen bent, ben een trouwe lezer. En de foto's van de kinderen, ik kan die tijd zo goed herinneren, wat is dat toch snel voorbij gegaan. De zorgen om je moeder zijn wel heel naar en intensief voor jullie, hopelijk is zij nu wat meer op haar plek. Liefs en groetjes, Annemarie Hoogeboom

Pippa's Hus zei

Fijn om even bij te lezen. Ik hoop dat je moeder gauw helemaal haar plekje vind. En wat een wonder en een zegen dat jullie opa en oma mogen worden! XX Esther

It's me zei

Hoi Dieneke heerlijk weer een post van jou...opa en oma !!!...gefeliciteerd....en wat fijn je moeder zo dichtbij te hebben..heerlijk...geniet ervan....liefs fijne week van mij x

marmarel zei

Ik miste je blogjes al. Heerlijk om weer helemaal bij te lezen en alle foto's te bekijken. Verdrietig van je moeder, ik ben blij te lezen dat het weer iets beter gaat. Maar intensief blijft het. Dan is het juist mooi om ook vast te kunnen houden aan de goede herinneringen. Mijn ouders gaan nu verhuizen en dat is vooral voor mijn moeder een moeizaam proces.
Wat mooi dat jullie opa en oma worden, hartelijk gefeliciteerd!
Groetjes, Marijke

Aafke Hammenga zei

altijd heerlijk om weer je blog te lezen. Wat leuk dat Jasper en Sari een jongetje krijgen :)
En zo leuk die foto's,
fijne zondag!
<3 liefs